Vanuit Eelderwolde Vanuit Eelderwolde
EELDERWOLDE

Zwaaien
Het is alweer geruime tijd geleden, maar het gebeurde op een zondag tijdens een dienst, in mijn eerste gemeente. Toen ik bijna aan het einde van de viering de zegen wilde geven, zag ik een kind voor in de kerk op de bank staan. Net op het moment dat ik mijn handen wilde heffen en de zegen wilde uitspreken, begon zij te zwaaien. Ik zag haar druk gebaren en even was ik van mijn à propos, want ik had de neiging om terug te zwaaien. Dat doe je toch, als iemand met vriendelijke en vrolijke ogen naar je zwaait? Ik heb het toen niet gedaan, zo vrij voelde ik me destijds nog niet, maar achteraf vind ik het wel jammer dat ik het heb nagelaten. Want zulke spontaniteit in de kerk, en vooral bij een kind, dat kan me ontroeren.
Ik moest er laatst, bij de doopdienst van Esmee Eringa, weer aan terugdenken. Op het einde van deze dienst, al was het deze keer na de zegen, hebben we ook gezwaaid naar elkaar en naar de mensen die thuis met ons verbonden waren. We hadden afgesproken dat we, in verband met de Coronaregels, de doopouders deze keer door te zwaaien zouden feliciteren. En wat leek dat feestelijk, zo in de kerk, maar ook voor de mensen die, via de KerkTV, de dienst met ons meevierden.
Als er nu ooit weer een kind begint te zwaaien, zo om en nabij de zegen, dan denk ik dat ik eerst zal terugzwaaien en dan pas de zegen zal uitspreken. Want zwaaien, ook op straat trouwens of vanachter het raam, is zo vriendelijk, zo verbindend – zeker ook in deze tijden van niet aanraken en afstand houden – daar moet ik gewoon op reageren. Als iemand naar me zwaait, word ik ten diepste vrolijk en hopelijk, omgekeerd, u en jij ook als ik mijn hand opsteek. En is zegenen eigenlijk ook niet een soort zwaaien? Maar dan een zwaaien in naam van de Eeuwige, onze God, die ons met zijn licht en genade de vrede toespreekt.

Vorming en Toerusting
Vanwege de aangescherpte Coronamaatregelen kan de kring rondom het Onze Vader in de maand oktober helaas niet doorgaan. We wachten betere tijden af en hopen op een geschikt en, voor ons samen, op een veilig moment om de beden, die Jezus ons geleerd heeft, met elkaar te bespreken.

Meeleven met elkaar
Verschillende gemeenteleden worden op dit moment vanwege een ernstige aandoening behandeld of wachten met veel spanning op de uitslagen van een lichamelijk onderzoek. We bidden voor hen, en voor allen die om hen heen staan, om Gods licht en geborgenheid. Moge een tekst van Margreet Graaf troost en bemoediging geven.

Lijkt de dag soms vaal en grijs,
wil dan hier een vlam ontsteken
die ons nieuwe wegen wijst,
lichtsignaal als reddend teken
voer ons in saamhorigheid
door de tijd.

Allen hartelijk gegroet,
ds. Ybo Buurma
 
Vanuit Haren Vanuit Haren
Bij de diensten
In de dienst op 25 oktober nemen wij afscheid van enkele ambtsdragers en nieuwe ambtsdragers worden bevestigd. De lezing in deze dienst is dan Nehemia 7:72b - 8:18. In dit gedeelte wordt door Ezra sinds lange tijd weer uit de wet van Mozes gelezen. Hoewel er tranen vloeien, roept Ezra op tot feest: ‘Wees niet bedroefd, want de vreugde die de HEER geeft, is uw kracht.’ Dat hoop ik ook voor ons, dat vreugde onze kracht is.

Tot slot
Het is zo’n wetmatigheid. Als iemand tegen je zegt: ‘Denk niet aan een bruine beer’, moet je toch steeds aan die beer denken. Zo had ik mij voorgenomen om hier niets te schrijven over het coronavirus, maar toch cirkelen mijn gedachten rond dat virus. Om met een ander onderwerp af te sluiten, het is herfst en vele bomen hebben prachtige kleuren. Laten wij niet vergeten daarvan in deze tijd te genieten.

Hartelijke groet,
ds. Michiel Pronk