Vanuit Eelderwolde Vanuit Eelderwolde
Grenservaringen
Ik las in deze dagen, op de grens van oud naar nieuw, een opmerkelijk citaat van de Franse schrijver Romain Rolland (1866 -1944): ‘Geluk is je grenzen kennen en ervan houden’. Dat zijn woorden die te denken geven, omdat ze je op een ander been zetten. In plaats van dat je grenzen ervaart als een benauwend, beperkend obstakel – denk alleen al aan de maatregelen die de pandemie moeten indammen – wordt hier gesproken van geluk. Heeft hij gelijk?
Een grens heeft altijd twee kanten. Aan de ene kant worden we aangemoedigd grenzen in acht te nemen. Neem niet meer hooi op je vork dan je aankunt, je belandt immer zo in een burn-out. Ook is het opvoedkundig verstandig om grenzen te stellen voor onze kinderen. Dat mag wel, maar dat kan echt niet. En als het gaat om intimidatie, geweld en racisme trekken we ook als samenleving onze grenzen. De meesten van ons ervaren dat als wijs en beschermend. Tot hier en niet verder, zeker bij grensoverschrijdend gedrag.
Aan de andere kant wil een mens ook voorbij een grens. Dan kun je immers nieuwe ervaringen opdoen? Dat is avontuurlijk, spannend soms en ook leerzaam. Op een poster van Loesje lees je ‘Een grens is eigenlijk een wens om verder te gaan’. Daarom kan vakantie ook zo verrassend zijn. Je trekt over grenzen heen en ontmoet andere mensen, andere culturen. Dat kunnen momenten van geluk zijn, al roept het soms ook heimwee op of onrust. En wat dat laatste betreft kennen we ook situaties dat mensen gedwongen zijn grenzen te passeren, als vluchteling verdreven van eigen huis en haard.
Eigenlijk pendelen we voortdurend heen en weer op de grens. En we merken tegelijk dat we niet alles kunnen wat we willen en tegen grenzen oplopen. Dat gebeurt al in het gewone leven, ieder heeft immers zijn of haar beperkingen, maar zeker als je geconfronteerd wordt met ziekte, ouderdom en kwetsbaarheid. Opeens of langzamerhand merk je dat je niet meer kunt doen wat je altijd gewoon was te doen. Ook de grens van leven en dood kan dan zo ineens en pijnlijk dichtbij komen. En jonge mensen lopen in deze dagen weer tegen andere grenzen op. Scholen zijn dicht en colleges kunnen niet doorgaan. Wat een onbevangen tijd van leven zou moeten zijn stuit op tal van beperkingen. Het zorgt voor veel frustratie, onmacht en verdriet.
Hoe kun je omgaan met zulke grenservaringen? Is er een balans te vinden? Pasklare antwoorden lijken niet voorhanden en doen ook nauwelijks recht aan ieders persoonlijke situatie. Maar misschien kun je wel deelgenoot zijn in het grensgebied van de ander en het met elkaar uithouden op de weg van acceptatie, verschuiving of het passeren van grenzen. En wat kan het helend zijn, een teer moment van geluk, als er iemand is die, als een grenssituatie pijn doet of spanning oproept, een naaste van je wordt. Was het niet Jezus zelf die, ‘uit een hemel zonder grenzen’, mensen zo onverwacht en bewogen, nabij heeft willen zijn?

Uit uw hemel zonder grenzen
komt Gij tastend aan het licht
met een naam en een gezicht
even weerloos als wij mensen.

Dank
Ook dit jaar dank ik iedereen weer die rondom kerst en oud en nieuw een mooie kaart of appje met goede wensen heeft gestuurd. Heel warm en hartelijk om zulke berichten te mogen ontvangen. Vrede en alle goeds ook voor u allen!

Afwezig
Van 10 t/m 18 januari 2022 ben ik afwezig. Voor dringende aangelegenheden kunt u dan bellen met het (gewijzigde) contactnummer 06-51292161, met de scriba Gerard ten Napel, telefoon 050-5340990 of met uw wijkouderling/contactpersoon.

Zegen
Mijn vader was een man van gebed en een man van vrede. Zijn hart was groot genoeg om heel de wereld in liefde vast te houden’, reageerde de in Nederland woonachtige dochter Mpho Tutu op de dood van haar vader, de Zuid-Afrikaanse oud-aartsbisschop Desmond Tutu. Hij overleed op jl. tweede kerstdag op 90-jarige leeftijd. Ter nagedachtenis aan zijn leven en als zegen voor de mensen en de wereld waarvoor hij opkwam, sluit ik af met de onderstaande bede.

Zegenen
is geluk toewensen,
kracht toebidden,
volharding of troost schenken,
vrede vragen over ons...
over ons mensen
in de hele wereld.

Allen hartelijk gegroet,
ds. Ybo Buurma
 
Vanuit Haren Vanuit Haren
Bij de dienst
Op zondag 30 januari vieren wij het Avondmaal. De lezing is in deze dienst Lucas 4: 14-21. Het is na de verzoekingen in de woestijn dat Jezus naar Nazaret gaat. In de synagoge daar leest Jezus een gedeelte uit de profeet Jesaja en betrekt dit op zichzelf: ‘De Geest van de Heer rust op mij, want hij heeft mij gezalfd.’

Tot slot
Vanuit mijn werkkamer heb ik zicht op een paar grote bomen. Ik heb er eigenlijk nooit echt oog voor gehad, de bijzondere structuur van alle takken. Sommige zijn best recht, andere meer kronkelig. Zolang het nog geen lente is en bladeren het zicht op de takken ontnemen, zal ik mij erdoor laten boeien.

Hartelijke groet,
Michiel Pronk